***
https://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/10-29b.php3
***
Błogosławiony Michał Rua, prezbiter
+Syn, świadek, apostoł
Takich świadków, dzisiaj trzeba,
Miłosierdzia apostołów.
Błogosławcie Polsce z Nieba,
by wypłynęli na "połów".
.jpeg)
+ Wspólne marzenia
1. Kończy się czas nam pisany,
na naszą miarę skrojony.
Czy on był dla nas udany
i przez serca upragniony?
2. Wie to Ten co JEST na górze,
ON zna dobrze nasze losy.
Zna szczęście małe i duże,
zważa też na nasze głosy.
3. Chwile wartko przemijają
i nigdy się już nie wrócą.
W sercach czasem zapadają,
we wspomnieniach nam powrócą.
4. Proza codzienności przyjdzie,
poezja odświętna minie.
Co nie wyszło, to nie wyjdzie.
To co piękne, to nie zginie.
5. Obecną chwilą się cieszmy,
tym co dzisiaj się nazywa.
Na drugi brzeg się nie spieszmy,
los niekiedy z nas pogrywa.
6. Podziękujmy Opatrzności,
za kształt spełnionych wydarzeń.
Niech Miłość w sercach zagości,
nigdy zadość własnych marzeń.
***
Bratu w dniu imienin
+Ojcze ziemski Pana Jezusa
1. Jezu, aleś miał Tatusia,
tutaj takiego jednego.
Kochała cię też Mamusia
i Oblubieńca swojego.
2. Co to była za Rodzina,
jakiej Nazaret nie widział.
Błogosławiona godzina,
Bóg to małżeństwo przewidział.
3. Tu na górce Karmelitów,
twarz Józefa kontempluję.
Jestem oddać się Mu gotów,
Ojcze jakże Cię miłuję.
4. W twoim sanktuarium tutaj,
powierzam siebie samego.
Zawsze serce
moje chwytaj,
gdy grzech dorwie się do niego.
5. Byłeś pięknym młodym Tatą,
bez siwych włosów mężczyzną.
Bóg Jezus był zapłatą,
w Niebie JEST Twoją Ojczyzną.
6. Z wszystkich ojców najpiękniejszy
i mąż Przeczystej Dziewicy.
Opiekunie najzacniejszy,
błogosław z swojej prawicy.
Wadowice, dnia 29 października 2025 roku, około 12-stej godzinie.
+Pan Jezus cierpiący
"Ecce Homo"
1. Gdy przed Twym obrazem stanę,
jako zwykły pielgrzym, Panie,
wielbić Ciebie nie ustanę,
niech w sercu miłość powstanie.
2. Z oczu widzę Twe cierpienie,
skrępowane sznurem ręce.
Czy ja ten Twój ból docenię
i z nim w sercu pozostanę?!
3. O, Panie Jezu cierpiący,
w każdym poranionym człeku.
Mój grzech, jak ten cierń kłujący.
Czemu ranisz Mnie człowieku?!!!
+Tęczowe Serce
Dziś zawiało Beskidami
i powstała piękna tęcza.
Stwórco piękna coś JEST z nami.
Serce Miłość Twa poręcza.
.jpeg)
+ Podwójna matka
1. Wierna żona, dobra matka,
dla córek i Zmartwychwstanek.
Dziś takiego trzeba świadka.
Błogosław każdy poranek.
2. Krzyży miałaś co niemiara,
męża i trzech córek strata.
Wielka była twoja wiara,
wzór dla Polski oraz świata.
3. Takiej matki nam potrzeba,
do małżeństwa i zakonu.
Prosim, zsyłaj łaski z Nieba,
co płyną z Maryi tronu.
4. Dzisiaj właśnie byłem w Kętach,
Matko w dniu twojego święta.
Na życiu mego zakrętach.
Matka o dzieciach pamięta.
To zdanie to cytat z Pierwszego Listu Świętego Pawła do Koryntian (3, 16), który oznacza, że wierzący, jako poszczególne osoby, ale także jako wspólnota, są miejscem, w którym mieszka Duch Boży. Dlatego trzeba dbać o czystość swoich myśli, słów i czynów, aby być godną świątynią.
Biblia: Słowa "Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was?" pochodzą z 1. Listu do Koryntian, rozdział 3, werset 16.
Znaczenie: Werset ten mówi o tym, że Duch Święty zamieszkuje w wierzących, którzy są, w kontekście duchowym, "świątynią Boga".
Odpowiedzialność: Jest to również przypomnienie o odpowiedzialności za własne życie duchowe, ponieważ niszczenie tej "świątyni" poprzez złe czyny jest zniszczeniem miejsca, w którym mieszka Bóg.
Potrzeba świętości: Należy więc dbać o to, co się myśli, mówi i robi, aby zachować "świętość" tej wewnętrznej świątyni, pilnując, aby otaczać ją tym, co prawdziwe, sprawiedliwe i czyste.
***
https://brewiarz.pl/x_25/2610p/godzczyt.php3URO
UROCZYSTOŚĆ ROCZNICY POŚWIĘCENIA KOŚCIOŁA WŁASNEGO
***
.jpeg)
Świątynia Boża
1. Ty JESTEŚ Bożą Świątynią,
Żywym Kamieniem Węgielnym.
W Niej się wielkie cuda czynią,
w Twoim Przybytku kościelnym.
2. My żywymi kamieniami,
Pana Kościoła Świętego.
W Swej Świątyni Bóg JEST z nami,
żyje od poczęcia twego.
3. Świątynią jest nasze ciało,
w której żyje cudna dusza.
Oby w niej się żyć nam chciało,
a Duch Boży niech nas wzrusza.
4. Jeśli ciało jest świątynią,
to czym dusza jest na Boga,
w której Miłość JEST Boginią?!!!
Duszo Miłości tak droga.
5. O świątynio ma doczesna,
taka jedna w całym świecie.
W tobie ŻYJE Myśl bezkresna.
Wymieć grzeszne z siebie śmiecie!
.jpeg)
+Wraże chmury
1. Co to dzisiaj nam przyniesie,
w TERAZ tylko nasze życie.
Niech Twój Duch serce poniesie,
z duszą co tak tęskni skrycie,
2. za Twoją Panie Miłością.
Stąd serce nienasycone
i przepełnione żałością,
za tym co JEST nieskończone.
3. Dzień do dnia jest tak podobny,
lecz każda chwila już nowa.
Dniu Pański w łaski ozdobny,
niech Twa Miłość nas zachowa,
4. a blask Prawdy Twojej Panie,
rozjaśnia i serca grzeje.
Niech dziś wola Twoja stanie,
a ma nicość ciut zmądrzeje.
5. Nuto wierchowa zamglona,
jak te za
oknem Beskidy.
O Ma Miłości Wcielona,
nie dość masz tej ludzkiej biedy?!
6. Kraj nasz taki zachmurzony,
legł narodu duch uśpiony.
Polski Narodzie ochrzczony,
Orle nie strąć swej korony!!!
7. Obudź się, bo czas już nagli,
Śpiący Rycerzu z wojami,
wrogowie czyhają podli,
Twój honor nienawiść plami.
8. Z kolan powstań nasz "Olbrzymie",
czas może nadszedł ostatni.
Ojczyzna umiera,
ginie,
przebudź się Narodzie bratni!
9. A ty ma duszo pokrewna
i piękna, jaźni przyjazna.
Póki żyję nie bądź zwiewna,
w sercu bądź miła, pokaźna.
10. Za niedługo mgła opadnie,
słońce olśni piękne góry.
Polska wielka nie upadnie,
słabą skryją wraże chmury.
Dziś, 22 października, przypada rocznica inauguracji pontyfikatu papieża Jana Pawła II, która miała miejsce 22 października 1978 roku. Tego dnia, na placu św. Piotra, odbyła się uroczysta msza, podczas której Karol Wojtyła rozpoczął swój wieloletni pontyfikat jako papież Jan Paweł II.
Rocznica inauguracji: 22 października 1978 roku, Vatican News podaje, że miała miejsce uroczysta inauguracja pontyfikatu Jana Pawła II.
Data wyboru: Tydzień wcześniej, 16 października 1978 roku, kardynał Karol Wojtyła został wybrany na papieża.
Znaczenie: Data inauguracji jest szczególnie ważna dla Kościoła katolickiego, przypominając o początku pontyfikatu papieża Polaka, który trwał niemal trzy dekady.
***
Juliusz Słowacki w wierszu „Papież słowiański” zapowiedział nadejście przywódcy duchowego, który miałby zrewolucjonizować świat, zastępując „stare” papiestwo nową, ludową, słowiańską siłą duchową. W malattia (2024) opisał papieża jako „ludowego brata”, który zbliża się po to, by „rozdawać miłość”, uzdrowić świat i wprowadzić postęp, a jego nadejście jest symbolem, że to właśnie Polska ma stać się duchową awangardą ludzkości. Później Jan Paweł II, który miał słowiańskie pochodzenie, często odwoływał się do tego wiersza, uznając, że w pewnym sensie się spełnił.
Wizja Słowackiego
• Nowy przywódca:
Słowacki opisał papieża jako duchowego przywódcę, który odrzuca stare formy i wprowadza nową, „słowiańską” i „ludową” duchowość.
• Rola Polski:
Wieszcza zapowiedź oznaczała, że to właśnie Polska jest duchową awangardą ludzkości, która ma przynieść światu odnowę.
• Związek z religią:
Wizja ta oznaczała nie tyle zmianę na urzędzie papieskim, co raczej odnowienie religii od wewnątrz, które miało nastąpić dzięki przywództwu duchowemu.
Jan Paweł II a wiersz Słowackiego
• Nawiązania:
Jan Paweł II, który jako pierwszy w historii został papieżem pochodzenia słowiańskiego, często nawiązywał do tego wiersza.
• Wypełnienie wizji:
Słowa Słowackiego zostały odebrane jako prorocza zapowiedź nadejścia papieża słowiańskiego, zwłaszcza w kontekście pontyfikatu Jana Pawła II.
***
Juliusz Słowacki
"Słowiański papież".
Pośród niesnasek Pan Bóg uderza
W ogromny dzwon,
Dla słowiańskiego oto papieża
Otworzył tron.
Ten przed mieczami tak nie uciecze
Jako ten Włoch,
On śmiało, jak Bóg, pójdzie na miecze;
Świat mu to proch!
Twarz jego, słowem rozpromieniona,
Lampa dla sług,
Za nim rosnące pójdą plemiona
W światło, gdzie Bóg.
Na jego pacierz i rozkazanie
Nie tylko lud
Jeśli rozkaże, to słońce stanie,
Bo moc to cud!
On się już zbliża rozdawca nowy
Globowych sił:
Cofnie się w żyłach pod jego słowy
Krew naszych żył;
W sercach się zacznie światłości bożej
Strumienny ruch,
Co myśl pomyśli przezeń, to stworzy,
Bo moc to duch.
A trzeba mocy, byśmy ten pański
DĄwignęli świat:
Więc oto idzie papież słowiański,
Ludowy brat;
Oto już leje balsamy świata
Do naszych łon,
A chór aniołów kwiatem umiata
Dla niego tron.
On rozda miłość, jak dziś mocarze
Rozdają broń,
Sakramentalną moc on pokaże,
Świat wziąwszy w dłoń;
Gołąb mu słowa w hymnie wyleci,
Poniesie wieść,
Nowinę słodką, że duch już świeci
I ma swą cześć;
Niebo się nad nim piękne otworzy
Z obojga stron,
Bo on na świecie stanął i tworzy
I świat, i tron.
On przez narody uczyni bratnie,
Wydawszy głos,
Że duchy pójdą w cele ostatnie
Przez ofiar stos;
Moc mu pomoże sakramentalna
Narodów stu,
Moc ta przez duchy będzie widzialna
Przed trumną tu.
Takiego ducha wkrótce ujrzycie
Cień, potem twarz:
Wszelką z ran świata wyrzuci zgniłość,
Robactwo, gad,
Zdrowie przyniesie, rozpali miłość
I zbawi świat;
Wnętrze kościołów on powymiata,
Oczyści sień,
Boga pokaże w twórczości świata,
Jasno jak dzień.
(Juliusz Słowacki, 1848.)
***
+Święty Jan Paweł Wielki
Tego wiersza Słowackiego nikt nie przebije,
strofy o Słowiańskim papieżu się ziściły.
Nasz papież męczennik wciąż w naszych sercach żyje.
Święty Janie Pawle Wielki dodaj nam siły.
"Pozwólcie mi się stać pożywieniem dla dzikich zwierząt, dzięki którym dojdę do Boga. Jestem Bożą pszenicą. Zostanę starty zębami dzikich zwierząt, aby się stać czystym chlebem Chrystusa. Proście za mną Chrystusa, abym za sprawą owych zwierząt stał się żertwą ofiarną dla Boga".
+Święty Ignacy Antiocheński, biskup i męczennik
"Jestem Bożą pszenicą".
1. Dobrze być pszenicą Bożą,
startą żarnami ofiary.
Ziarna niech chleba przyspożą,
z czego wzrośnie bochen wiary.
2. Ignacy, "niosiący Boga",
rozszarpany przez zwierzęta.
O duszo tak Jemu droga,
cudna, byś też była święta.
Transcendencja Boga w górach oznacza, że są one miejscem symbolicznego zbliżenia do Stwórcy, gdzie człowiek odczuwa Jego obecność w majestacie natury i w doświadczeniu pokory. Góry postrzegane są jako miejsce objawienia, kultu i modlitwy, a przez wspinaczkę człowiek jest prowokowany do przekroczenia własnych ograniczeń, co odzwierciedla Bożą transcendencję, czyli odrębność od świata.
Symboliczne znaczenie gór w religii
Miejsce objawienia: W wielu tradycjach, w tym w Biblii, góra jest symbolem miejsca, gdzie Bóg objawia się człowiekowi (np. Dekalog na górze Synaj).
Bliskość i modlitwa: Wspinaczka na górę jest często postrzegana jako dążenie do Boga, a cisza i spokój gór sprzyjają głębokiej refleksji i modlitwie.
Pokora i wysiłek: Góry wymagają od człowieka wysiłku, pokory i świadomości własnych ograniczeń, co w kontekście religijnym można interpretować jako pracę nad sobą i zwycięstwo nad własną słabością.
Połączenie z transcendencją: Chociaż Bóg jest transcendentalny (istnieje poza stworzonym światem), góry jako symbol wzniosłości i potęgi natury, są miejscem, gdzie człowiek może doświadczyć Jego obecności w sposób szczególny.
Przykłady z tradycji i historii
Jan Paweł II: Papież często podkreślał duchowe znaczenie gór, nazywając je miejscem, w którym "stąpa się po śladach Boga". Dla niego wędrówki w Tatrach były nie tylko aktywnością fizyczną, ale i duchową, czasem budowania wspólnoty i bliskości z Bogiem w przyrodzie i w drugim człowieku.
Średniowieczne klasztory: Wiele dawnych klasztorów powstawało na wysokich wzgórzach i skałach, aby mnisi mogli być fizycznie bliżej Boga, z którym chcieli rozmawiać.
***
Transcendencja to filozoficzny i religijny termin oznaczający przekraczanie granic lub wyjście poza coś, najczęściej poza rzeczywistość poznawalną ludzkimi zmysłami, czy też poza granice własnej jaźni lub świata. W kontekście religijnym odnosi się do Boga jako bytu odrębnego od świata, natomiast w filozofii – do istnienia czegoś poza umysłem poznającym, czy też do osiągnięcia wyższej perspektywy.
Znaczenia transcendencji:
• Filozoficzne:
Istnienie czegoś, co wykracza poza granice ludzkiego poznania i doświadczenia, czyli byt absolutny lub transcendentny.
• Religijne:
Bóg jako byt, który jest odrębny i niepojmowalny dla człowieka, a jednocześnie może udzielać się w historii.
• Duchowe/Psychologiczne:
Wyjście poza poczucie własnego czasu i miejsca, widzenie życia z szerszej, bardziej obiektywnej perspektywy.
Przykłady użycia:
• "Boska transcendencja" - określenie Boga jako istoty absolutnej i nieosiągalnej.
• "Potrzeba transcendencji" - tęsknota człowieka za czymś wyższym i poza światem materialnym.
Termin transcendencja jest kluczowy w dyskusjach filozoficznych i teologicznych, a jego precyzyjne znaczenie może się różnić w zależności od kontekstu i autora.
***
+Boża trascendencja
1. Ile chwil jeszcze zostało,
na mym ziemskim znojnym szlaku.
Oby zdrowie dopisało,
gdy przystanę przy Twym Znaku.
2. W górę na szczyt piękny się pnę,
póki siły pozwalają.
Moją wolę znowu napnę,
myśli niech Cię wysławiają.
3. Oczy w błękit zapatrzone,
w ten górski pejzaż niebiański.
A ręce ducha złożone,
niczym szałas ten góralski.
4. Z wysokością radość większa,
co płuca serca rozpiera.
Góra coraz potężniejsza,
tu się żyje nie umiera.
5. Pełny schodów szlak kamienny,
z klamrami i łańcuchami.
Tu wysiłek jest znamienny,
między szczytów koronami.
6. Wielkość tu robi wrażenie,
Boża trascendencja w duszy.
Piękno jest niczym marzenie,
każdego przejmie, poruszy.
