14-sta rocznica powrotu do Domu Ojca siostry Funii z Kabeki.

 Karol Wojtyła (Jan Paweł II) napisał wiersz poświęcony swojej matce, Emilii Wojtyłowej, zatytułowany „Na białej karcie”. [1]

Oto kluczowe informacje na temat tego utworu i relacji z matką:

• Tematyka: Wiersz, napisany w 1939 roku (gdy Karol miał 19 lat, 10 lat po jej śmierci), wyraża głęboką tęsknotę, miłość oraz wdzięczność za dar życia.

• Wersy o matce: Utwór zawiera poruszające słowa: „...o matce, co mi życie dała, a potem do nieba odeszła, i znowu ze mną rozmawiała...”.

• Tło: Emilia Wojtyła zmarła 13 kwietnia 1929 r., gdy przyszły papież miał zaledwie 9 lat. Wiersz ten był próbą upamiętnienia jej osoby. [1, 2]

Karol Wojtyła ciepło wspominał matkę jako osobę niezwykle pobożną, muzykalną i pogodną. 

Matka

Nad Twoją białą mogiłą

białe kwitną życia kwiaty –

O, ileż lat to już było

bez Ciebie – duchu skrzydlaty.

Nad Twoją białą mogiłą,

od lat tylu już zamkniętą,

spokój krąży z dziwną siłą,

z siłą, jak śmierć – niepojętą.

Nad Twoją białą mogiłą

cisza jasna promienieje,

jakby w górę coś wznosiło,

jakby krzepiło nadzieję.

Nad Twoją białą mogiłą

klęknąłem ze swoim smutkiem –

o, jak to dawno już było –

jak się dziś zdaje malutkim.

Nad Twoją białą mogiłą

o Matko – zgasłe Kochanie –

me usta szeptały bezsiłą:

– Daj wieczne odpoczywanie.

Karol Wojtyła

Emilii – Matce mojej

***

"O Matko – zgasłe Kochanie"

Cóż dodać i móc powiedzieć umiłowany

Słowiański Ojcze Święty Janie Pawle Wielki.

Wiersz, był z całej poezji najbardziej udany,

zostanie w naszych sercach na zawsze, na wieki.

***

To najpiękniejszy wiersz młodego Karola Wojtyły o ukochanej Matce,

która odeszła, gdy miał zaledwie dziwięć lat.

Ilekroć czytam te "synowskie strofy" to wzruszam się do głębi. 

Moja Rodzicielka odeszła w 

87-dmej wiośnie życia.

Obie Matki miały ten macierzyński Genius loci (łac. „duch miejsca”), którego doświadczałem przez całe życie, a była to miłość Matki do syna.